Για άλλη μια φορά στο ίδιο έργο θεατές. Θα αλλάξει ποτέ αυτή η χρόνια συνήθεια της αδιαφορίας;
Η καταστροφή των δασικών εκτάσεων της χώρας κάθε καλοκαίρι γίνεται ρουτίνα και η αδιαφορία το επιτρέπει. Τα κανάλια παίζουν σίριαλ και τα ιδιά λόγια λέγονται κάθε χρόνο, με πρωταγωνιστές ανθρώπους που καίγονται οι περιουσίες τους, χάνουν τα κατοικίδιά τους και καμιά φορά την ίδια τους τη ζωή.
Δεν είναι ψέμα ότι, κανένας από εμάς, όση ενσυναίσθηση και αν έχουμε, δεν μπορεί να αντιληφθεί τη φρίκη και τον πόνο που νιώθει ένας άνθρωπος που χάνει μπροστά στα μάτια του τους κόπους μιας ζωής. Τίποτα δεν μένει μπροστά σε μια καταστροφή.
Πόσο ακόμα κάθε καλοκαίρι, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, θα βλέπουμε στις ειδήσεις το ίδιο κακό σίριαλ σε επανάληψη, θα στεναχωρioμαστε για τους καημένους ανθρώπους που έχασαν τις περιουσίες τους στις φωτιές, αλλά εμείς ως ψηφοφόροι και πολίτες αυτής της χώρας δεν κάνουμε τίποτα για αλλαγές, αφού δεν καιγόταν το δικό μας σπίτι;
Ο κρατικός μηχανισμός ΔΕΝ είναι «πιο έτοιμος από ποτέ»
Κάθε χρόνο εξαγγελίες ότι η πολιτική προστασία είναι πλήρως προετοιμασμένη, κάθε χρόνο παραμύθια.
Το περιβαλλοντικό τίμημα
Καμμένη γη, λιγότερο πράσινο, λιγότερες ανάσες καθαρού οξυγόνου. Αν δεν υπάρχει πράσινο, ποιος θα κρατήσει το διοξείδιο του άνθρακα για να απελευθερωθεί σε οξυγόνο; Τα δάση, επίσης, μειώνουν την παρορμητικότητα των υδάτων και έτσι αποφεύγονται οι πλημμύρες. Το πράσινο είναι τόσο πολύτιμο για την ίδια τη ζωή.
Πυροσβέστες, εθελοντές, πυρόπληκτοι οι ήρωες των ημέρων που ξεχνάμε τον υπόλοιπο χρόνο.
